Η πρώτη ύλη αλουμινίου -κολώνες ή μπιγιέττες- αφού θερμανθεί σε μία θερμοκρασία 480-500^oC οδηγείται στην πρέσα. Το θερμό μέταλλο συμπιέζεται μέσα σ' ένα χώρο που από την μια μεριά είναι κλεισμένος με την μήτρα, η οποία έχει τα αναγκαία ανοίγματα όμοια με το τελικό προφίλ που θέλουμε να παράγουμε, και από άλλη από το έμβολο της πρέσας. Το προφίλ μετά την έξοδό του από την μήτρα, ψύχεται με την βοήθεια ανεμιστήρων και αφού ευθυγραμμισθεί κόβεται στα επιθυμητά μήκη. Το τελευταίο στάδιο της όλης διαδικασίας είναι η γήρανση. Το προφίλ οδηγείται σε φούρνο και παραμένει μια ορισμένη θερμοκρασία για μια χρονική περίοδο. Με την γήρανση επιτυγχάνουμε τα τελικά μηχανικά χαρακτηριστικά των προϊόντων.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί μέταλλα εδώ και περίπου 7 χιλιάδες χρόνια. Τα 200 χρόνια από την βιομηχανική επανάσταση και τα περίπου 100 από την βιομηχανική παραγωγή του αλουμινίου, μοιάζουν σαν ένας κόκκος άμμου στην κλεψύδρα της ιστορίας. Σε αντίθεση με τον χαλκό, τον χρυσό και τον σίδηρο, το αλουμίνιο δεν υπάρχει στην φύση σε απλές χημικές ενώσεις εύκολα διασπάσιμες, έτσι η απομόνωση του μετάλλου αυτού καθυστέρησε ιδιαίτερα. Η ανακάλυψή του αλλά και η παραγωγή του, έγινε δυνατή μόνον μετά την ανακάλυψη και ευρεία χρήση του ηλεκτρισμού και μόνον όταν η χημεία αποχωρίστηκε από το φάντασμα της αλχημείας.